Ενημέρωση

Το έχουν οι άνθρωποι αυτό μάτια μου. Μπερδεύουν τον έρωτα με την ιδιοκτησία. Την αγάπη με την ανταλλαγή. Ανταλλαγή συναισθημάτων λες και είναι προϊόντα.

Σου δίνω ένα κιλό ζάχαρη και μου δίνεις μισό κιλό μέλι.

- Και γιατί μισό και όχι ένα. Αφού εγώ ένα σου έδωσα;
- Ναι αλλά το μέλι που σου δίνω αξίζει πιο πολύ από τη ζάχαρη που μου δίνεις.
- Ναι αλλά εγώ με τη ζάχαρη σου έδωσα και καφέ.

Και πάει λέγοντας. Και κάπου εκεί αρχίζει το αλισβερίσι. Το «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πόσο το λαδόξιδο». Για αυτό και γεμίσαμε με σχέσεις που διαλύονται εις τα εξ ων συνετέθη.

Και ξεχνάμε έναν από τους βασικούς κανόνες σε αυτό το παιχνίδι.

Όταν αγαπάς αληθινά κάποιον αποδέχεσαι ότι ο κόπος να τον αγαπάς, αξίζει τον πόνο να τον χάνεις. 

Δεν μετράς, ούτε ζυγίζεις. Δεν δίνεις για να πάρεις, δεν προσφέρεις για να σου πουν μπράβο, ούτε να σε χειροκροτήσουν.  Αγαπάς και προσφέρεις γιατί θες. Γιατί αυτό λέει η καρδιά σου να κάνεις. Γιατί απλά πιστεύεις σε αυτό που ζεις. Και θες να το ζήσεις με όλο σου το είναι. Χωρίς να σε νοιάζει αν και τι θα πάρεις πίσω. Ουτοπικό θα βιαστείς να πεις. Και γιατί να το κάνω εγώ αφού δεν το κάνει ο άλλος, θα σκεφτείς.


Και μετά θα βιαστείς να χαρακτηρίσεις όσους το κάνουν... Σαν; Σαν αθεράπευτα ρομαντικούς; Σαν χαζούς; Σαν εύκολα διαχειρίσιμους;


Και κάπως έτσι δημιουργείς, άθελά σου ή ηθελημένα σου, κατηγορίες. Δυο ταχυτήτων άνθρωποι. Οι έξυπνοι, που το πιο πιθανόν να έβαλες και εσένα σε αυτή την κατηγορία, και οι "άλλοι".

Σωστά τα λέω; Θα εκπλαγείς όμως αν σου πω ότι εσύ τελικά είσαι ο μεγάλος χαμένος; Ότι ίσως τελικά να μην είσαι και τόσο έξυπνος; Μα γιατί;

Γιατί πολύ απλά δεν ένιωσες, το τι μπορεί να σου προσφέρει το να αγαπάς. Αληθινά. Άνευ όρων. Το να δίνεις. Έτσι απλά.


Να είσαι έτοιμος να χάσεις τα πάντα για να μην χάσεις αυτόν τον ένα και μοναδικό άνθρωπο από τη ζωή σου.


Το τραγούδι «Θέλει μαγκιά». ο έχεις ακούσει; Αν όχι, κάνε την χάρη στον εαυτό σου και άκουσέ το. Αν ναι, κάνε την χάρη σε μένα και πρόσεξε καλά τους στίχους. Μέσα σε λίγες στροφές κρύβεται το νόημα της αγάπης.


Θέλει μαγκιά για ν' αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά, για έναν έρωτα να πεις
εγώ θα ζω με δανεικά. Θέλει μαγκιά για να δοθείς σε ένα πάθος δυνατό
μα εσύ μωρό μου δεν διαθέτεις απ' αυτό.
Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να δεις τη ζωή καθαρά και να πεις γεια χαρά
σ' ότι σε δένει, σε κρατάει στη γη και δε σ' αφήνει να πετάς σαν πουλί.

Γιατί έτσι είναι φίλε μου η αγάπη. Η αληθινή αγάπη. Δεν σε νοιάζει αν θα πάρεις. Ούτε τι θα πάρεις. Το μόνο που έχει αξία είναι να το ζήσεις. Απλά και ξεκάθαρα.


Αν δεν μπορείς, δεν θες, δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις ότι η αγάπη δεν είναι ιδιοκτησία, ούτε ανταλλαγή τότε καλύτερα κάτσε στα αυγά σου.

Δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρείς τον άλλον. Ούτε να τον μπλέξεις σε ένα «αγάπης αγώνα άγονο».

Άστον να κάνει μια διαφορετική από εσένα επιλογή. Να διαλέξει κάποιον άλλον άνθρωπο. Κάποιον που πιθανώς να σκέφτεται όπως ο ίδιος.

Και εσύ απλά προχώρα παρακάτω και ποιος ξέρει. Ίσως να βρεις τον τέλειο «έμπορο» που θες, στο επόμενο στενό.

 

Πόση κακία μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος; Πόσο χυδαίος, σκληρός και απάνθρωπος μπορεί να γίνει; 

Εσύ για παράδειγμα. Ναι εσύ.

Εσύ που έχεις άποψη επί παντός επιστητού και που δε διστάζεις να την εκφράσεις με χυδαίο και προσβλητικό τρόπο. 

Εσύ που κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου μόνο κακίες και προσβολές εκστομίζεις. 

Εσύ που δε διστάζεις να χύσεις το δηλητήριό σου σε κάθε ευκαιρία. 

Εσύ που κρίνεις κάθε τι γύρω σου που αντιβαίνει στα δικά σου, τις περισσότερες φορές αρρωστημένα, πιστεύω σου. 

Εσύ που βρίζεις, χλευάζεις και δείχνεις με το δάχτυλο, ο,τιδήποτε θεωρείς «λάθος». 

Εσύ που αποκαλείς με διάφορα κοσμητικά, τον απέναντί σου απλά και μόνο γιατί δε σ΄ αρέσουν τα κιλά του, το ύψος του, η σεξουαλικότητά του, η θρησκεία του, ο τρόπος που ντύνεται, ακόμα και ο τρόπος που μιλάει. 

Εσύ που θεωρείς ότι για τον βιασμό μιας γυναίκας φταίει το ντύσιμό της, η συμπεριφορά της, η ομιλία της. 

Εσύ που κακοποιείς ένα παιδί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. 

Εσύ που σηκώνεις το χέρι σου σε κάθε πιο αδύναμο από σένα. 

Εσύ που δεν έμαθες να σέβεσαι τους γύρω σου, να σέβεσαι την διαφορετικότητα και να δέχεσαι πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. 

Εσύ που θεωρείς ότι μπορείς να ξεσπάς την οργή σου όποτε θες, όπου θες, όπως θες. 

Εσύ που δίνεις το πλέον προσβλητικό τόνο στην φωνή σου όταν μιλάς για «ανάπηρους» «ομοφυλόφιλους» «έγχρωμους» ή για ο,τιδήποτε είναι αντίθετο με την ηλίθια, ρατσιστική και ομοφοβική νοοτροπία σου.

Εσύ που έχρησες εαυτόν υπεράνω όλων. 

Αλήθεια πόση σαπίλα μπορείς να κρύβεις; Πόσο πιο αδίστακτος μπορείς να γίνεις;

Έχεις κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη; Να κοιταχτείς πραγματικά εννοώ. Και αν ο καθρέφτης σου μπορούσε να μιλήσει; Να αντιδράσει; Τι νομίζεις θα έκανε;

Δεν είσαι τέλειος φίλε και λυπάμαι που στο χαλάω. Έχεις πολλά ελαττώματα και εξωτερικά και εσωτερικά. Έχεις πολλά «κατασκευαστικά» λάθη. Πολλά όμως. Και σίγουρα κάποια στιγμή (αν δεν έχει ήδη γίνει) θα βρεθεί κάποιος και θα σου φερθεί ακριβώς όπως σου αξίζει. Ακριβώς όπως φέρεσαι εσύ στους γύρω σου.

Ας μάθουμε επιτέλους οι άνθρωποι να ακούμε περισσότερο και να κρίνουμε λιγότερο.

Να κοιτάμε και την δική μας καμπούρα πότε πότε.

Να κοιτάμε την δουλειά μας, χωρίς να μας νοιάζει το τι κάνει, λέει, φοράει, ο δίπλα μας.

Να δείξουμε κατανόηση ακόμα και σε αυτά που δεν συμφωνούμε.

Να δείξουμε σεβασμό.

Να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε και εμείς αντί να ζητάμε να αλλάξει μόνο ο άλλος.

Να σταματήσουμε να έχουμε άποψη επί πάντως επιστητού και ειδικά όταν δεν μας ζητάει κανείς τη γνώμη μας.

Να είμαστε πιο ευγενικοί, πιο ευγενικοί με όλους και όχι μόνο με αυτούς που έχουμε να κερδίσουμε κάτι

Να κοιτάμε το καλό στον άλλον και όχι μόνο το κακό.

Να λέμε περισσότερα ευχαριστώ και παρακαλώ.

Να απαιτούμε λιγότερα και ας προσφέρουμε περισσότερα.

Να μη σχολιάζουμε αρνητικά και προσβλητικά ότι δεν μας αρέσει.

Να μην μας νοιάζουν οι προτιμήσεις του άλλου, όποιες και αν είναι αυτές.

Ο κόσμος μας θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος αν δείχναμε κατανόηση στον απέναντί μας.

Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ πιο όμορφος αν δείχναμε σεβασμό.

Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν σταματούσαμε να είμαστε τέρατα.

Έχουμε τόσο σοβαρά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στην καθημερινότητά μας γιατί θα πρέπει να προσθέσουμε και άλλα με την λάθος συμπεριφορά μας; Γιατί θα πρέπει να δυσκολέψουμε και άλλο την ζωή μας ή τη ζωή κάποιου άλλου;

Τα τελευταία χρόνια οι καταστάσεις που βιώνουμε αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Χάσαμε το χαμόγελό μας, χάσαμε την διάθεσή μας, χάσαμε την αισιοδοξία μας. Τα συσσωρευμένα προβλήματα, συσσώρευσαν και τον αντίστοιχο θυμό. Είμαστε οργισμένοι για τα πάντα. Και αυτή η οργή μόνο κακό μπορεί να κάνει και σε μας αλλά και στους γύρω μας. Μας έχει πάρει η μπάλα και δε λέμε να σηκώσουμε κεφάλι. Ξεχνάμε όμως κάτι. Κάτι σημαντικό. Ότι δεν είμαστε μόνο εμείς σε αυτή την θέση. Δεν περνάμε μόνο εμείς δύσκολα. Όλοι γύρω μας, λίγο-πολύ παλεύουν με τους δικούς τους δαίμονες, έχουν να αντιμετωπίσουν τις δικές τους δυσκολίες, δεν είναι σε καλύτερη μοίρα από μας και ίσως και κάποιοι να είναι και σε χειρότερη κατάσταση από ότι είμαστε εμείς.

Γιατί πρέπει να γινόμαστε τέρατα; Γιατί αυτό ακριβώς γινόμαστε βγάζοντας τον χειρότερο εαυτό μας στους άλλους. Δε θα γίνει καλύτερος ο κόσμος μας, δε θα γίνουμε καλύτερα εμείς με το να βγάζουμε την οργή μας στους γύρω μας. Μάλλον θα γίνουμε χειρότερα θα έλεγα.

Ας δείξουμε κατανόηση και ας δεχτούμε ότι όλοι μας είμαστε διαφορετικοί, και ότι το δικό μας «φυσιολογικό» για κάποιον άλλον μπορεί να είναι «αφύσικο»

Ας προστατεύσουμε και εμάς και τους γύρω μας από την σαπίλα που προσπαθεί να μας κυριεύσει. Ας μην γίνουμε τέρατα σε μια ήδη κοινωνία που φθίνει.

Ας προσπαθήσουμε να σώσουμε έστω και την ύστατη στιγμή την ανθρωπιά μας, μπας και έτσι σωθεί ο κόσμος.

Αυτόν τον ίδιο κόσμο που αύριο θα πρέπει να τον παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Αν καταφέρναμε να κοιτάξουμε τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο που κοιτάμε την οθόνη του κινητού μας, ίσως να έχουμε ελπίδα. Αν αφιερώναμε χρόνο στους γύρω μας και όχι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τότε ίσως να μαθαίναμε κάτι ουσιαστικό για αυτούς. Αν δείχναμε πραγματικό ενδιαφέρον, τότε ίσως να ξέραμε και την ιστορία τους. Και αν μαθαίναμε την πραγματική ιστορία τους τότε ίσως να καταλαβαίναμε ότι δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία η εμφάνιση, τα πιστεύω, οι προτιμήσεις τους και τους «χαρίζαμε» ένα χαμόγελο αντί για την αποστροφή μας.

Αν μαθαίναμε να χαμογελάμε, να χαμογελάμε αληθινά και με κατανόηση σε όλους γύρω μας, σε όλους όμως, τότε ίσως να μπορούμε ακόμα να λεγόμαστε άνθρωποι. Γιατί αν χάσουμε την ανθρωπιά μας, τότε το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να δημιουργήσουμε μια κοινωνία τεράτων. Και αν τελικά δημιουργήσουμε μία κοινωνία τεράτων, τότε τι ακριβώς κόσμο θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας;

Ας σπάσουμε τον κύκλο της κακής συμπεριφοράς, της κακοποίησης, του θυμού και στην θέση του ας ανοίξουμε έναν άλλον.

Έναν κύκλο που θα μας ξεχωρίσει από τα τέρατα.

Έναν κύκλο ελπίδας, για έναν κόσμο λίγο διαφορετικό για τα παιδιά μας. Πιο όμορφο και πιο ανθρώπινο.